Rechten is vechten!

Rechten

In onze tegenwoordige tijd wordt er veel gedachten, gesproken en geschreven over onze rechten. De rechten van mensen op zorg, op eten, op opvang, op gelijkheid, op bijstand, op uitkeringen, etc. etc. En natuurlijk geschiedt dat vanuit onze hang en ons verlangen het zelf goed te hebben en ook een ander niet in de kou te laten staan. Er zijn veel misstanden in de wereld en ieder journaal en iedere uitgave van kranten en tijdschriften verhalen over onrecht, ongelijkheid en wreedheden die de ene mens de ander aandoet. Of het nu gaat om misbruik, martelen, verhongeren, ziektes, overal op de wereld zijn situaties die vragen om hulp, om ondersteuning en/of ingrijpen om zaken te verbeteren.

En altijd vanuit de gedachte dat iedereen rechten heeft. Wanneer we daar goed naar kijken kunnen we dan concluderen dat  deze gedachte iets oplost? Nauwelijks, ben ik van mening.

Natuurlijk hebben alle geaardheden het recht om samen te leven, hebben alle wereldburgers het recht om in vrede op een stukje aarde te leven waar zij het goed hebben, hebben alle behoeftigen het recht op bijstand, hebben alle zieken recht op zorg, hebben alle kinderen het recht op een veilige omgeving om in op te groeien!
De uitspraken over rechten worden echter meestal gedaan worden door mensen die het zelf beter hebben en willen uitdragen dat de ‘minder bedeelden’ of ‘andersdenkenden’ ook rechten hebben. Vanuit die gedachte over rechten willen we iets afdwingen wat van nature niet ontstaat of niet mogelijk lijkt. Dat op zich roept al weer een nieuwe strijd op. En zo houden we in gedachten onszelf voor de gek en blijven we doorvechten.

Plichten

Zouden we niet beter de aandacht kunnen vestigen op onze plichten? Zou het niet veel effectiever zijn wanneer de ‘beter bedeelden’ in de spiegel kijken en meer aandacht besteden aan hoe zij met hun plichten omgaan. Ik ben opgegroeid met de overtuiging dat je eerst je plicht dient te vervullen alvorens je ergens rechten aan ontleent.

De belangrijkste plicht hierbij is volgens mij dat dat we èn voor onszelf zorgen en zorgen voor de mede mensen die het nodig hebben, die om welk reden dan ook in een afhankelijke positie terecht zijn gekomen.

Wanneer wij allen die daar toe in staat zijn de plicht op ons nemen voor onszelf en onze naasten te zorgen ontstaat vanzelf een natuurlijke situatie waarin de ‘minder bedeelden’ de aandacht krijgen die ze nodig hebben. Dat lijkt een veel natuurlijkere weg om zorg, gelijkheid etc. te realiseren. Wanneer we onszelf de plicht opleggen om te zorgen voor een veilige omgeving vervalt de noodzaak van het recht op verdediging. Als we de plicht op ons nemen te delen en anderen met open armen te ontvangen wordt het recht op opvang overbodig.

Ik begrijp best dat ik dit schrijf met een wat idealistisch gekleurde bril op. Maar ik ben van mening dat het denken in rechten het vechten in stand houdt.